Από το http://xnewscom.blogspot.com/  

You know that I know that we both know how resolutions and
You know that you are gonna give up yet you...
 still pretend
You can't deny the fact that your convictions bend and break
All you'll abandon every promise that you ever make

You're not gonna see it through
We know what you're gonna do
(You're gonna fail) You're not gonna see it through
(You're gonna fail) We know what I say is true

Happy New Year's Day
2011and 12  and 13 were just like14 and 15 and 16
Happy New Year's day
You just remind yourself of all the stuff you'll never fix

You know that I know as well as you do it's not gonna last
Did you forget results of revolutions from the past?
File your intentions out of sight and out of mind
You'll never follow through with promises of any kind

Του Θύμιου Παπανικολάου
http://www.resaltomag.gr/
  

Ο χρόνος που έφυγε θα περάσει στην ιστορία σαν ο χρόνος της κατοχικής βαρβαρότητας των μαφιών του χρήματος και των ανδρεικέλων τους.
Ο χρόνος που έφυγε σφραγίζει ένα από τα μεγαλύτερα εθνικά και κοινωνικά δράματα της ελληνικής ιστορίας.
Τίποτα δεν άφησαν όρθιο οι δυνάστες, οι ληστές και τα δωσίλογα ιερατεία τους: φρενοβλαβής λεηλασία των λαϊκών εισοδημάτων, ασύλληπτη και αυθάδης κοινωνική αναλγησία, εθνικά εγκλήματα εσχάτης προδοσίας, μουσουλμανική κατοχή, ο νόμος περί Ιθαγένειας, Καλλικράτης (ο τεμαχισμός της Ελλάδας), τρόμο-θεάματα υστερικά, ιδεολογική και πολιτική τρομοκρατία χωρίς ιστορικό προηγούμενο (αντιρατσισμούς και CIA), βάρβαρη και ανελέητη ισοπέδωση της εθνικής και ιστορικής μας ταυτότητας, δικτατορικός γκαιμπελισμός των ποικίλων και πολύχρωμων ιερατείων και πάρα πολλά άλλα.
ΕΝΑΣ ΑΦΙΑΛΤΗΣ ΔΙΧΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ.
Ωστόσο, το εφιαλτικό 2010, σημαδεύτηκε και από μεγάλες κοινωνικές εντάσεις, από τα πρώτα μεγάλα και βαθιά ΡΗΓΜΑΤΑ ανάμεσα στο...
 λαό και τα πολυεδρικά και πολύχρωμα κατεστημένα.
Το 2010 ήταν και μια χρονιά πολλαπλών κοινωνικών και πολιτικών ρωγμών. Μια χρονιά που κληροδοτεί στο νέο χρόνο την καθεστωτική αγωνία της πολιτικής ρευστότητας και τα ισχυρά έμβρυα θυελλωδών λαϊκών ανέμων και σεισμικών κοινωνικών δονήσεων.
Το 2010 κληροδοτεί στο 2011 μια κοχλάζουσα λαϊκή οργή, ένα κύκλο εκρηκτικών λαϊκών κινητοποιήσεων.
Στο κατώφλι του νέου χρόνου τα σήματα που εκπέμπει η ελληνική κοινωνία είναι επαναστατικά, σήματα που δείχνουν καθαρά ότι τα όρια ΑΝΟΧΗΣ και ΑΝΤΟΧΗΣ της ελληνικής κοινωνίας και του λαού της έχουν τελεσίδικα εξαντληθεί.
Η τεράστια ιστορική αποχή στις εκλογές του χρόνου που πέρασε, οι μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις, ο απεργιακός πυρετός, τα «σκληρά» κινήματα των φορτηγατζήδων και των αγροτών, η άκαμπτη εξέγερση των κατοίκων της Κερατέας, οι αντιστάσεις των γειτονιών (Αγ. Παντελεήμονας) και πολλά άλλα σηματοδοτούν καθαρά τούτο: ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ.
Η εικόνα, μέσα στο δικτατορικό εφιάλτη, που αρχίζει να γίνεται καθαρή είναι τούτη: Ότι το κυβερνητικό και κομματικό οικοδόμημα έχει ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΤΕΙ τελείως.
Οι καθεστωτικές ισορροπίες έχουν καταρρεύσει. Οι κοινωνικές ρήξεις και ρωγμές, η οργή της κοινωνίας, δεν έχουν απλώς κλυδωνίσει αμετάκλητα το καθεστωτικό οικοδόμημα, αλλά το απειλούν άμεσα να το σαρώσουν.
Με αυτά τα δεδομένα το 2011 μπορεί να γίνει έτος μεγάλων ΑΝΑΤΡΟΠΩΝ και ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων!!!
Αυτό είναι και το αισιόδοξο στοιχείο του νέου έτους.
Η ευχή μας: Να πολλαπλασιάσουμε την αγωνιστικότητά μας και τη ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ πολιτική, αλλά και οργανωτική δράση μας.
Το να συμμετέχει κανείς, με μάτια ανοικτά και αδάμαστη θέληση, στην απελευθέρωσή μας από τα κατοχικά δεσμά, αλλά και από τις πολύχρωμες πολιτικές, πνευματικές και «ηθικές» αλυσίδες των καθεστωτικών δυνάμεων της Νέας Τάξης, αυτό και μόνο μπορεί να δώσει την ύψιστη ηθική ικανοποίηση και ευτυχία σε ένα σκεπτόμενο ον.

 Βαυαρός και οι Μεγάλες Δυνάμεις τον έστειλαν «τοποτηρητή» των συμφερόντων τους στην Ελλάδα. Ενώ ο Όθωνας είχε υποβάλει για δέκα χρόνια λιτότητα με ένα μνημόνιο – που τόσο μοιάζει με το σημερινό!- το οποίο είχε συντάξει με τις Μεγάλες Δυνάμεις, μειώνοντας μισθούς και δαπάνες σημαντικές για τον Ελληνικό πληθυσμό, δεν κατάφερε να αποφύγει την πτώχευση.
Η τρίτη πτώχευση συνέβη επί Κυβερνήσεως του Χαρίλαου Τρικούπη. Αυτός αν και περιέκοψε δαπάνες, προχώρησε σε εξορθολογισμό των μισθών αλλά τελικά δεν τα κατάφερε, με αποτέλεσμα το 1893 να δηλώσει στη βουλή το ιστορικό εκείνο «Κύριοι δυστυχώς επτωχεύσαμεν».
Η τέταρτη πτώχευση σημειώθηκε επί Ελευθερίου Βενιζέλου. Ο Βενιζέλος κήρυξε πτώχευση, έκανε στάση πληρωμών εξωτερικού χρέους και επέβαλλε εξευτελιστικά μεροκάματα. Το αποτέλεσμα ήταν να βγουν κερδισμένοι οι μεγάλοτσιφλικάδες γαιοκτήμονες αφού εξαγόραζαν την περιουσία των μικρότερων σε εξευτελιστικές τιμές: έτσι έγινε η αρχή για να οδηγηθούμε στη δικτατορία Μεταξά.
Η πέμπτη πτώχευση συνέβη επί Ιωάννη Μεταξά: ο Μεταξάς, αν και κατέφυγε στην Κοινωνία των Εθνών, ζητώντας να μην πτωχεύσει η Ελλάδα γιατί «αυτό θα διέλυε το λαό του», δε μπόρεσε να αποφύγει τη χρεωκοπία.

Το χειρότερο λοιπόν για τη χώρα δεν είναι τα οικονομικά δεδομένα :σήμερα, όπως και σε κάθε μια από τις παραπάνω περιπτώσεις , η Ελλάδα,πριν πτωχεύσει οικονομικά , πτώχευε ηθικά.

Υπεύθυνοι γι’ αυτό ,οι πολιτικοί άρχοντες του τόπου: οι ίδιοι που πάντα δανειζόντουσαν υπέρμετρα από το εξωτερικό ,από τις ίδιες πάντα «Μεγάλες Δυνάμεις» (που λόγω του ότι η χώρα μας έχει θέση κλειδί για τα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα, προσπαθούν να μας έχουν πάντα υπόχρεους) .

Αν όμως στο παρελθόν, υπήρχε το δεδομένο ότι η πολιτική ηγεσία ήταν σχεδόν πάντα διορισμένη από ξένα κέντρα εξουσίας, δεν θα έπρεπε σήμερα η χώρα μας να είναι έρμαιο στις διαθέσεις του οποιουδήποτε μηχανισμού, όπως το ΔΝΤ. Η γενική αίσθηση του Έλληνα πολίτη είναι ότι οι πελατειακές σχέσεις, η αδιαφάνεια, η διαφθορά, η ασυνέχεια του Ελληνικού κράτους είναι οι αιτίες που μας οδήγησαν εκτός όλων των άλλων εδώ.
Ο Έλληνας σήμερα έχει την πεποίθηση ότι οι πολιτικοί , πολλές φορές και αποδεδειγμένα, χρηματοδοτούνται από ξένα οικονομικά συμφέροντα τα οποία ξεπληρώνουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μόλις εκλέγονται, ενώ παράλληλα κατασκευάζουν κομματική «πελατεία» διορίζοντας κόσμο στο Δημόσιο. Και είναι οι ίδιοι πολιτικοί από τους οποίους ζητείται σήμερα να ορθώσουν το ανάστημα τους σε διεθνές επίπεδο , όχι εκλιπαρώντας βοήθεια από τους ξένους , αλλά με κίνητρο το γνήσιο εθνικό συμφέρον .
Μόνο αν βρεθεί κάποιος, με συναφείς ηθικές αξίες, που θα έχει ΟΡΑΜΑ και τη δύναμη να εμπνεύσει το λαό, που θα ασκεί πολιτική για την Χώρα και όχι για τον εαυτό του, τότε η Ελλάδα θα κερδίσει την χαμένη της αξιοπρέπεια. Τότε η Ελλάδα δεν θα πετύχει ένα ακόμα διαδοχικό θαύμα αλλά ένα διαχρονικό, το οποίο θα της επιτρέψει να έχει τη θέση που της αρμόζει και της αξίζει στη διεθνή πραγματικότητα, χωρίς τη βοήθεια άσπονδων εχθρών και φίλων .