Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μου.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μου.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2011
ΕΡΩΤΗΣΗ
Προς τους υπουργούς Εξωτερικών και ΟικονομικώνΘέμα: Καθυστέρηση μισθοδοσίας στις πρεσβείες
Σε επιστολή της ελληνικής πρεσβείας στο Ναϊρόμπι προς το υπουργείο Εξωτερικών, με ημερομηνία 9 Φεβρουαρίου 2011, (επισυνάπτεται) ο πρέσβυς κ. Δημήτριος Λούνδρος κάνει ευθέως λόγο για εξαθλίωση των υπαλλήλων που υπηρετούν εκεί εξαιτίας της καθυστέρησης καταβολής των μισθών τους.
Σύμφωνα με την ίδια επιστολή, η Ελλάδα διασύρεται στο εξωτερικό λόγω της οικονομικής δυσπραγίας που έχει δημιουργηθεί, ενώ το ΥΠΕΞ περιορίζεται σε αποστολή εγκυκλίων με...
γενικότητες και δεν υπάρχει κανένας να δώσει απάντηση στο ερώτημα «ποια θα είναι η τελική ημερομηνία καταβολής των μισθών των υπαλλήλων της πρεσβείας».
Πληροφορίες και δημοσιεύματα αναφέρουν ότι το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν οι περισσότερες, αν όχι όλες οι πρεσβείες της Ελλάδας στο εξωτερικό.
Οι καθυστερήσεις, οι μειώσεις μισθών και οι απολύσεις αποτελούν δυστυχώς καθημερινή πραγματικότητα στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Στο Δημόσιο οι μισθοί μειώθηκαν το 2010 και, με ελάχιστες εξαιρέσεις η μισθοδοσία γίνεται κανονικά. Προκαλεί συνεπώς εντύπωση το γεγονός ότι οι καθυστερήσεις πληρωμών ξεκίνησαν από τις υπηρεσίες της χώρας στο εξωτερικό για τις οποίες θα έπρεπε, αντίθετα, να υπάρχει υψηλή μέριμνα.
Κατόπιν αυτών, ερωτάσθε:
1.Σε πόσες και ποιες πρεσβείες, εκτός από εκείνη του Ναϊρόμπι, καθυστερεί η μισθοδοσία και για ποιους λόγους;
2.Για ποιό χρονικό διάστημα εκκρεμεί η καταβολή των μισθών;
3.Πότε προβλέπεται να καταβληθούν τα δεδουλευμένα;
4.Ποιο είναι το συνολικό κονδύλι της μηνιαίας μισθοδοσίας για τους υπαλλήλους των πρεσβειών;
Ο ερωτών βουλευτής
Γιάννης Παπαθανασίου
Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου 2011
Του Κώστα Σκανδαλίδη
http://www.aixmi.gr/
Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος με τιμά με τη φιλία του. Από μικρός – γιατί είναι «κάπως» μεγαλύτερος από μένα – ήταν δάσκαλος μου στην πέννα, τη λαϊκότητα, την ευαισθησία, στις ματιές που έριχνε φως στα πράγματα. Εκτός από το τάβλι…Τον πείραξε που είπα ήρωα τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ και φέρνει μια σειρά επιχειρήματα για τα «στρατιωτάκια», για το «χειροκρότημα του αρχηγού», για την αγωνία και το κυνήγι του «σταυρού».
Αυτή είναι η μια όψη του ζητήματος. Δεν αντιλέγω. Ωστόσο, ο ρόλος του βουλευτή είναι θεσμικό πρόβλημα της Δημοκρατίας που προκαλεί τα όσα περιγράφει. Εκλέγεται με το όνειρο να συμβάλλει στα δημόσια πράγματα, να νομοθετήσει, να...
αποφασίσει για όσα αφορούν τον τόπο του. Και αντικρίζει μια συγκεντρωτική, ατελέσφορη και ολιγαρχική Δημοκρατία.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός από την πρώτη μέρα της προεδρίας του στο ΠΑΣΟΚ αυτή την αλλαγή επαγγέλλεται και, βεβαίως, θα την πραγματώσει σε μια ριζική όπως πιστεύω αναθεώρηση του Συντάγματος. Όχι με επιστροφή στις υπερεξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά με εξισορρόπηση του «Πρωθυπουργοκεντρικού» μοντέλου με την νομοθετική εξουσία, που αποτελεί την κορυφαία έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας.
Κι αυτό αφορά τη Βουλή, τα Κόμματα, τη Δημοκρατία στο σύνολό της.
Για να μη με κατηγορήσει ο Λευτέρης ότι γενικολογώ, πάρτε για παράδειγμα ένα νέο από τους τόσους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που μπήκε στις τελευταίες εκλογές στο Κοινοβούλιο. Βρίσκεται ξαφνικά -και από τη πρώτη μέρα – σε οξεία αντιπαράθεση με ό,τι έγινε προεκλογικά.
Μπαίνει σε μια Βουλή άβουλος και ανίκανος να καθοδηγήσει στοιχειωδώς τις εξελίξεις που είναι δραματικές και τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα. Τα νομοσχέδια έρχονται βροχηδόν και, παρά τις θετικές αλλαγές στον Κανονισμό, όχι μόνο αδυνατεί να τα συνδιαμορφώσει, αλλά ακόμα και να τα παρακολουθήσει. Αντιλαμβάνεται το μονόδρομο της χώρας και ψηφίζει συνειδητά επιλογές που βρέθηκαν απέναντι στην ιδεολογική και πολιτική στάση που τηρούσε εδώ και χρόνια. Και, ασφαλώς, δεν μιλώ για τον καριερίστα ή τον δοτό. Μιλώ γι αυτόν που θέλει πραγματικά να προσφέρει στο τόπο. Δεν είναι όλοι «χαλασμένοι».
Είναι υπερβολική η λέξη «ήρωας» που χρησιμοποίησα; Μπορεί. Το παραδέχομαι. Αλλά κάποιος πρέπει να αντισταθεί στο πετροβόλημα που δέχεται η πολιτική και οι πολιτικοί με τόση ευκολία. Να αντιταχθεί στο μηδενισμό και την ισοπέδωση. Δεν πιστεύω ότι ξόδεψα μια ζωή, μια διαδρομή, για να την πετάξω στο καλάθι των αχρήστων. Κάτι πιστεύω ότι πρόσφερα στη πατρίδα και αυτό δε το νιώθω μόνο εγώ. Το νιώθουν όσοι προπηλακίζονται ηθικά και κοινωνικά με τόση ευκολία από έναν δίκαια οργισμένο λαό.
Είναι σκοτεινές οι μέρες μας, Λευτέρη μου, και πολύ μελαγχολική και ατελέσφορη η Δημοκρατία μας για να αποκαθηλώσουμε οριστικά το μόνο αγκωνάρι, τη Βουλή, που μπορεί να της ξαναδώσει οξυγόνο. Γιατί τότε αυτά που θα έρθουν με τρομάζουν, φαντάζομαι όσο και εσένα, και την ευαισθησία που σε διακρίνει.
Πάντα φίλος και μαθητής σου…
http://www.aixmi.gr/
Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος με τιμά με τη φιλία του. Από μικρός – γιατί είναι «κάπως» μεγαλύτερος από μένα – ήταν δάσκαλος μου στην πέννα, τη λαϊκότητα, την ευαισθησία, στις ματιές που έριχνε φως στα πράγματα. Εκτός από το τάβλι…Αυτή είναι η μια όψη του ζητήματος. Δεν αντιλέγω. Ωστόσο, ο ρόλος του βουλευτή είναι θεσμικό πρόβλημα της Δημοκρατίας που προκαλεί τα όσα περιγράφει. Εκλέγεται με το όνειρο να συμβάλλει στα δημόσια πράγματα, να νομοθετήσει, να...
αποφασίσει για όσα αφορούν τον τόπο του. Και αντικρίζει μια συγκεντρωτική, ατελέσφορη και ολιγαρχική Δημοκρατία.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός από την πρώτη μέρα της προεδρίας του στο ΠΑΣΟΚ αυτή την αλλαγή επαγγέλλεται και, βεβαίως, θα την πραγματώσει σε μια ριζική όπως πιστεύω αναθεώρηση του Συντάγματος. Όχι με επιστροφή στις υπερεξουσίες του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά με εξισορρόπηση του «Πρωθυπουργοκεντρικού» μοντέλου με την νομοθετική εξουσία, που αποτελεί την κορυφαία έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας.
Κι αυτό αφορά τη Βουλή, τα Κόμματα, τη Δημοκρατία στο σύνολό της.
Για να μη με κατηγορήσει ο Λευτέρης ότι γενικολογώ, πάρτε για παράδειγμα ένα νέο από τους τόσους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που μπήκε στις τελευταίες εκλογές στο Κοινοβούλιο. Βρίσκεται ξαφνικά -και από τη πρώτη μέρα – σε οξεία αντιπαράθεση με ό,τι έγινε προεκλογικά.
Μπαίνει σε μια Βουλή άβουλος και ανίκανος να καθοδηγήσει στοιχειωδώς τις εξελίξεις που είναι δραματικές και τρέχουν με μεγάλη ταχύτητα. Τα νομοσχέδια έρχονται βροχηδόν και, παρά τις θετικές αλλαγές στον Κανονισμό, όχι μόνο αδυνατεί να τα συνδιαμορφώσει, αλλά ακόμα και να τα παρακολουθήσει. Αντιλαμβάνεται το μονόδρομο της χώρας και ψηφίζει συνειδητά επιλογές που βρέθηκαν απέναντι στην ιδεολογική και πολιτική στάση που τηρούσε εδώ και χρόνια. Και, ασφαλώς, δεν μιλώ για τον καριερίστα ή τον δοτό. Μιλώ γι αυτόν που θέλει πραγματικά να προσφέρει στο τόπο. Δεν είναι όλοι «χαλασμένοι».
Είναι υπερβολική η λέξη «ήρωας» που χρησιμοποίησα; Μπορεί. Το παραδέχομαι. Αλλά κάποιος πρέπει να αντισταθεί στο πετροβόλημα που δέχεται η πολιτική και οι πολιτικοί με τόση ευκολία. Να αντιταχθεί στο μηδενισμό και την ισοπέδωση. Δεν πιστεύω ότι ξόδεψα μια ζωή, μια διαδρομή, για να την πετάξω στο καλάθι των αχρήστων. Κάτι πιστεύω ότι πρόσφερα στη πατρίδα και αυτό δε το νιώθω μόνο εγώ. Το νιώθουν όσοι προπηλακίζονται ηθικά και κοινωνικά με τόση ευκολία από έναν δίκαια οργισμένο λαό.
Είναι σκοτεινές οι μέρες μας, Λευτέρη μου, και πολύ μελαγχολική και ατελέσφορη η Δημοκρατία μας για να αποκαθηλώσουμε οριστικά το μόνο αγκωνάρι, τη Βουλή, που μπορεί να της ξαναδώσει οξυγόνο. Γιατί τότε αυτά που θα έρθουν με τρομάζουν, φαντάζομαι όσο και εσένα, και την ευαισθησία που σε διακρίνει.
Πάντα φίλος και μαθητής σου…
Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2011
Γράφει η Νάνσυ Πανταζή
Ποτέ δεν πίστευα ότι η απώλεια της γιαγιάς μου, των 101 Μαΐων, ότι θα μου στοίχιζε τόσο πολύ... Στα 42 μου χρόνια έχω βιώσει σημαντικές απώλειες νέων ανθρώπων και ιδιαίτερα του πατέρα μου και πάντα πίστευα ότι ο θάνατος της γιαγιάς μου θα ήταν για εμένα μια «φυσική φθορά» λόγω χρόνου… μια απώλεια εκ του απαλού λόγω της «θανατικής ηλικιακής ανισότητας», όπως είπε και ένας πολύ καλός μου φίλος.
Σαράντα μέρες μετά αντιλαμβάνομαι πλέον ότι δεν είναι αυτή η ουσία των πραγμάτων… όταν χάνεις ένα δικό σου αγαπημένο άνθρωπο. Η απώλεια έχει να κάνει με το δέσιμο και τα συναισθήματα για τον άνθρωπο σου και πονάει εξίσου, ανεξάρτητα από την ηλικία.
Απλά, η ηλικία σε βοηθά να το...
αντιμετωπίσεις πιο ψύχραιμα και να εκφράσεις το πένθος σου διαφορετικά … πιο ήπια.
Η ουσία είναι ότι χάνεις άλλο ένα αγαπημένο πρόσωπο… είσαι μείον σε ένα δικό σου άνθρωπο που σε αγαπούσε αδιαπραγμάτευτα, άνευ όρων, που η αγκαλιά του ήταν πάντα ανοιχτή και που ακόμα και στο λάθος ή στην αποτυχία σου έδινε άφεση και ώθηση αντίστοιχα να προχωρήσεις. Ακόμα χειρότερη είναι η σκέψη του μείον… το μέτρημα των ανθρώπων μας - αλήθεια πόσους ανθρώπους έχουμε πραγματικά δίπλα μας ;;; - και τότε νιώθεις να κατακλύζεσαι από το συναίσθημα του φόβου…της θλίψης και της μελαγχολίας!
Δεν φορώ μαύρες πλερέζες αλλά σαράντα μέρες μετά η νόννα μου λείπει αφάνταστα και ξέρω ότι θα μου λείψει ακόμα περισσότερο στο μέλλον… επειδή άλλη Νόννα Νάνσυ... δεν βλέπω γύρω μου...Θα μου λείψουν αυτές οι μικρές φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες, οι γλυκιές συνήθειες της καθημερινότητας μου, όπως τα πρωινά μας τηλεφωνήματα και οι ερωτήσεις της που με έκαναν να γελώ λόγω της επιμονής της να μαθαίνει τα πάντα ακόμα και για τις πιο προσωπικές μου στιγμές σαν γνήσια Επτανήσια νόννα. Θα μου λείψει ο απίστευτος χαβαλές να αλληλοπειραζόμαστε, με ελαφρύ προβάδισμα δικό μου επειδή σαν συνονόματη της ήμουν η παραχαϊδεμένη της, αλλά ένα απολαυστικό δίδυμο λόγω των κοινών σημείων στο χαρακτήρα μας!!!
Η γιαγιά μου, η Αθανασία Αργύρη–Κοντή, με «καλλιτεχνικά ονόματα» το Νάνσυ… Nonna…Μάνα ( για τα παιδιά μου )…Καπετάνισσα & Δεινοσαυρούλα, γνήσια Λευκαδίτισσα αρχοντοπούλα με την πρέπουσα Επτανησιακή αθυροστομία, επαναστάτρια για την εποχή της, δυναμική έως σαρωτική, ειλικρινής σε βαθμό κακουργήματος, απαιτητική, κυνική, σαρκαστική, ΠΑΣΟΚ & Ολυμπιακός μέχρι το κόκκαλο, μητέρα πέντε παιδιών, γιαγιά δώδεκα εγγονιών, προγιαγιά οκτώ δισέγγονων, ένα διαμάντι!
Η γλυκιά μου νόννα, η ένθερμη υποστηρίκτρια μου με απίστευτες ατάκες στις δύσκολες στιγμές μου, έφυγε από κοντά μου τη μέρα της γιορτής του Αγίου Ελευθερίου… Η Αθανασία μου …ταξίδεψε τη μέρα της …Ελευθερίας… όπως της άρμοζε!
Σαράντα μέρες μετά αντιλαμβάνομαι πλέον ότι δεν είναι αυτή η ουσία των πραγμάτων… όταν χάνεις ένα δικό σου αγαπημένο άνθρωπο. Η απώλεια έχει να κάνει με το δέσιμο και τα συναισθήματα για τον άνθρωπο σου και πονάει εξίσου, ανεξάρτητα από την ηλικία.
Απλά, η ηλικία σε βοηθά να το...
αντιμετωπίσεις πιο ψύχραιμα και να εκφράσεις το πένθος σου διαφορετικά … πιο ήπια.
Η ουσία είναι ότι χάνεις άλλο ένα αγαπημένο πρόσωπο… είσαι μείον σε ένα δικό σου άνθρωπο που σε αγαπούσε αδιαπραγμάτευτα, άνευ όρων, που η αγκαλιά του ήταν πάντα ανοιχτή και που ακόμα και στο λάθος ή στην αποτυχία σου έδινε άφεση και ώθηση αντίστοιχα να προχωρήσεις. Ακόμα χειρότερη είναι η σκέψη του μείον… το μέτρημα των ανθρώπων μας - αλήθεια πόσους ανθρώπους έχουμε πραγματικά δίπλα μας ;;; - και τότε νιώθεις να κατακλύζεσαι από το συναίσθημα του φόβου…της θλίψης και της μελαγχολίας!
Η γιαγιά μου, η Αθανασία Αργύρη–Κοντή, με «καλλιτεχνικά ονόματα» το Νάνσυ… Nonna…Μάνα ( για τα παιδιά μου )…Καπετάνισσα & Δεινοσαυρούλα, γνήσια Λευκαδίτισσα αρχοντοπούλα με την πρέπουσα Επτανησιακή αθυροστομία, επαναστάτρια για την εποχή της, δυναμική έως σαρωτική, ειλικρινής σε βαθμό κακουργήματος, απαιτητική, κυνική, σαρκαστική, ΠΑΣΟΚ & Ολυμπιακός μέχρι το κόκκαλο, μητέρα πέντε παιδιών, γιαγιά δώδεκα εγγονιών, προγιαγιά οκτώ δισέγγονων, ένα διαμάντι!
Η γλυκιά μου νόννα, η ένθερμη υποστηρίκτρια μου με απίστευτες ατάκες στις δύσκολες στιγμές μου, έφυγε από κοντά μου τη μέρα της γιορτής του Αγίου Ελευθερίου… Η Αθανασία μου …ταξίδεψε τη μέρα της …Ελευθερίας… όπως της άρμοζε!
Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010
Από το http://whitetoweraris.blogspot.com/
Τα τέσσερα σχήματα αυτών των τραπουλόχαρτων είναι: picche (: μπαστούνια), spade (: σπαθιά), coppa (: κούπα-κύπελλο), denari (εδώ κρατήσαμε το γαλλικό carreau-καρό), Η ναπολιτάνικη τράπουλα είναι δυσδιάκριτη, γιατί περιέχει σχήματα και όχι αριθμούς.
Γι αυτό και στην Ελλάδα αντικαταστάθηκε πολύ γρήγορα από τη γαλλική τράπουλα (από την ιταλ. λέξη trappola: παγίδα & αγγλ., γερμ. & trap). Οι Έλληνες αντικατέστησαν εύκολα τα τραπουλόχαρτα αλλά μέχρι σήμερα δεν έχουν αλλάξει την ορολογία, την οποία απέδωσαν στην πρώτη τράπουλα που γνώρισαν (συνεχίζουν, δηλαδή, να βλέπουν "καρδούλες" και να τις..
λένε κούπες ή τριφύλλια και να τα αποκαλούν σπαθιά), (Γιώργος Δαμιανός).
24grammata
Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010
Από τον Δημήτρη Δημητρακόπουλο
http://friendshipiseverything.blogspot.com/
Ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που οργανώθηκε αφότου ανέλαβε καθήκοντα ο κυβερνητικός συνασπισμός υπό τον Ντέιβιντ Κάμερον και πραγματοποιήθηκε σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο, καθώς πριν λίγες εβδομάδες η κυβέρνηση ανακοίνωσε σκληρά μέτρα λιτότητας για τον περιορισμό του ελλείμματος.
Τα επεισόδια σημειώθηκαν στη διάρκεια διαδήλωσης χιλιάδων φοιτητών, που διαμαρτύρονται για την απόφαση της κυβέρνησης να αυξήσει σημαντικά τα δίδακτρα στα πανεπιστήμια.
Με το ισχύον καθεστώς, τα δίδακτρα ανέρχονται σε περίπου 3.800 ευρώ ετησίως, για ...
κάθε Ευρωπαίο ή Βρετανό φοιτητή, και εάν υλοποιηθεί η απόφαση της κυβέρνησης θα φτάσουν τις 7.000 ευρώ, ακόμα και τις 10.000 ευρώ σε ειδικές περιπτώσεις.
Δεκάδες χιλιάδες φοιτητές και διδάσκοντες συγκεντρώθηκαν έξω από το κτίριο όπου στεγάζονται τα γραφεία των Τόρις, έσπασαν τις τζαμαρίες, προκάλεσαν φθορές στο εσωτερικό του κτηρίου, άναψαν φωτιές στα πλακάτ που κρατούσαν και συγκρούστηκαν με την αστυνομία. Η βασιλική λιμουζίνα δέχθηκε επίθεση από διαδηλωτές στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου, καθώς πήγαιναν σε ένα θέατρο. Η μαύρη Rolls Royce χτυπήθηκε με διάφορα αντικείμενα, ενώ οι διαδηλωτές προσπάθησαν να σπάσουν τα τζάμια και πέταξαν λευκή μπογιά στο αυτοκίνητο. Φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν δείχνουν τον πρίγκηπα Κάρολο και την Καμίλα να κοιτάζουν με το στόμα ανοιχτό και προφανώς σοκαρισμένοι τους φοιτητές που χτυπούν τη λιμουζίνα.
Τα επεισόδια μεταδόθηκαν ζωντανά από το BBC που κάλυπτε το συλλαλητήριο και ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, ο οποίος βρίσκεται στη Σεούλ για τη σύνοδο της G20, παρακολουθούσε από την τηλεόραση την επίθεση στα γραφεία του κόμματός του.
«Οι πολίτες μπορούν να διαδηλώνουν, αλλά η βία δεν είναι ανεκτή» δήλωσε στο BBC ο Κάμερον, αναφέροντας ότι όση ώρα παρακολουθούσε τα επεισόδια ανησυχούσε «για την ασφάλεια των ανθρώπων που εργάζονται στο κτήριο».
Έρευνα για να διαπιστωθούν τυχόν παραλείψεις στα μέτρα ασφαλείας, διέταξε η μητροπολιτική αστυνομία στο Λονδίνο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
