Του Γιώργου Φερδή
http://evia-logos.blogspot.com/
ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΝΙΔΙ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
... ΣΤΟ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟ!
Κατ’ εντολή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου έγινε προχθές στο καθολικό της Μονής Πετράκη , η νέα κουρά του λαϊκού Ρούση Στογιάννη, ο οποίος εντάχθηκε με το όνομα Νεκτάριος στο μαναχολόγιο της Μονής με εντολή της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Την κουρά τέλεσε ο Ηγούμενος Αρχιμ. Ιακώβος Μπιζαούρτης. Χθες,στον Ιερό Ναό της Αγίας Φιλοθέης ο μοναχός Νεκτάριος χειροτονήθηκε διακόνος απο ...
τον Αρχιεπίσκοπο.
Ο νέος Μοναχός στα 38 του χρόνια, ηθοποιός στο επάγγελμα, πτυχιούχος της Δραματικής Σχολής , τέκνο του π. Γεωργίου Σχοινά από τον Άγιο Δημήτριο λουμπαδιάρη όπου διακονούσε χρόνια, αποφάσισε μετά από καιρό να ασπασθεί τον μοναχικό βίο και να εγκαταλείψει την κοσμική ζωή και τα φώτα.. του Θεάτρου που υπηρέτησε απο το Εθνικό Θέατρο σε θεατρικές παραστάσεις της Κάρμεν Ρουγγέρη.
Ο Ηγούμενος στην σύντομη ομιλία του προς τον δόκιμο μοναχό είπε : «ο ρόλος της Εκκλησίας είναι να ανοίγει τους δρόμους και να κάνει τον άνθρωπο να σκέπτεται σωστά και με Χριστό, Εκκλησία είναι ο άνθρωπος να λάβει το πανάγιο πνεύμα, ο άνθρωπος να συνεργαστεί με τον Θεό για την σωτηρία του που είναι η δόξα του».
«Ο μοναχισμός είναι η γνησιότητα της προσέγγισης του λόγου του ευαγγελίου, ο μοναχισμός είναι μια ειρηνική επανάσταση στην εκοσμίκευση» συνέχισε ο π. ΙάκωβοςΤελειώνοντας ο Αρχιμανδρίτης ευχήθηκε στον νέο μοναχό λέγοντάς του : «Ο αγαπητός δόκιμος επέλεξε τον δρόμο της ολοκληρωτικής προσέγγισης στην Εκκλησία και η απόφασή του μας γεμίζει χαρά γιατί κατόρθωσε να απαντήσει έτσι στην πρόσκληση του Θεού, ευχόμαστε όλοι οι πατέρες της μοναστικής κοινότητας αλλά και όλοι οι παριστάμενοι εδώ να εκπληρώσεις αυτόν τον σκοπό της αποφάσεως σου και η ζωή σου να είναι Χριστομίμητος , να έχει θέα του Θεού που είναι ο στόχος του μοναχισμού αλλά και κάθε πιστού».Μετά το τέλος της τελετής αφού ευχήθηκε ο κόσμος στον νέο μοναχό, η Αδελφότητα συγκεντρώθηκε στην τραπεζαρία όπου υπέγραψαν το αναμνηστικό βιβλίο της Μονής κατά σειρά πρεσβειών.
Ο μοναχός Νεκτάριος χειροτονήθηκε διάκονος στον Ιερό Ναό Αγίας Φιλοθέης του ομωνύμου Δήμου από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών.

Γράφει ο Χρήστος Κ. Μακρίδης
Καθηγητής Μ.Ε.
Πολιτικός Επιστήμων - Τεχ. Γεωπόνος - Παιδαγωγός
Είναι κοινά αποδεκτό ότι στο επίπεδο της ελληνικής κοινωνίας σήμερα κυοφορούνται σημαντικές διεργασίες που νομοτελειακά κατατείνουν σε βαθιές αλλαγές του κοινωνικοπολιτικού χάρτη της χώρας. Το παρόν σηματοδοτεί μια περίοδο πολυποίκιλης δράσης στη βάση νέων αναπροσαρμοσμένων στη σύγχρονη πραγματικότητα ριζοσπαστικών στόχων. Υπ’ αυτή την έννοια η πιθανολογούμενη άλλως δε ευκταία κατάργηση των ιδεολογικών συνόρων αποτελεί την κομβική εστία σύνθεσης της ελληνικής κοινωνίας και των συμφερόντων που διαχρονικά εκπροσωπεί. Είναι καιρός να σπάσει η κρούστα της συμβατικής σοφίας του πολιτικού προσωπικού της μεταπολίτευσης για να ξεπεταχθούν και να ριζώσουν νέες ιδέες απαλλαγμένες από το ιδεολογικό δογματισμό και τον κοινωνικό συντηρητισμό που χρόνια τώρα καθηλώνουν την ελληνική κοινωνία σε ένοχη αδράνεια πρωτόγνωρη καθυστέρηση και κοινωνικοπολιτική μιζέρια. Επιβάλλεται η απαγκίστρωση - απελευθέρωση της κοινωνίας από τα παρωχημένα θεωρητικά σχήματα του χθες και...
 τα ασφυκτικά ιδεολογικά στεγανά του παρελθόντος.
 Η σύνολη ανάπτυξη της ελληνικής κοινωνίας αποτελεί μία από τις πλέον βασικές προκλήσεις για τον αιώνα που διανύουμε και την εύλογη προσδοκία ότι θα συνοδευθεί από τομές θεσμικού χαρακτήρα. Ήτοι μεταρρυθμίσεις στις δομές και στην λειτουργία των εξουσιών του κράτους. Η ιδεολογική ταυτότητα η κοινωνική φυσιογνωμία και η πολιτική επάρκεια συγκρότηση και αποτελεσματικότητα των ατόμων που παίρνουν αποφάσεις ή επιδρούν στη λήψη τους είναι ζητήματα - ερωτήματα που καθημερινά πλέον τίθενται επιτακτικά στο κέντρο του
ενδιαφέροντος των πολιτών της ελληνικής κοινωνίας. Η αντιπαράθεση της ελληνικής κοινωνίας με τα χρόνια διλήμματα στρατηγικής ολοκλήρωσης είναι σήμερα (υπό το βάρος της πρωτόγνωρης δημοσιονομικής κρίσης της χώρας) περισσότερο από ποτέ κρίσιμη στην ιστορία της. Τα διλήμματα αυτά δεν είναι νέα. Έχουν διασταυρωθεί και στο παρελθόν με την πορεία της ανάπτυξης oπότε είτε διευθετήθηκαν συμβιβαστικά είτε σε περιπτώσεις απόλυτης ασυμφωνίας τέθηκαν προσωρινά στο περιθώριο για να επανέλθουν αργότερα οξύτερα. Ο εναγώνιος
χαρακτήρας της περιόδου αυτής επιβάλλει να συγκεντρώσουμε τον εαυτό μας και να συνενωθούμε μέσα στην βούληση της καθημερινής επιβίωσης.
 Το βασικό μήνυμα για τη νέα πορεία της νέας ελληνικής κοινωνίας είναι ένα: συναίνεση - υπέρβαση - σύνθεση. Μάθαμε να διαφωνούμε σε θέματα που θα έπρεπε να διαμορφώνουμε κοινό προβληματισμό με συνέπεια τον ανεδαφικό κατακερματισμό της συνοχής του κοινωνικού σώματος σε αντίπαλα στρατόπεδα διευκολύνοντας έτσι την χειραγώγηση των πολιτών από πελατειακά κόμματα και από διάφορα διαπλεκόμενα συμφέροντα. Πρέπει να επικρατήσει η αίσθηση της συλλογικότητας σε βάρος ή μάλλον σε διάσταση του ατομισμού της ηθικής του ατομικού
βολέματος και της διαφθοράς με σύμμαχο την αρετή του ορθού μέτρου στο σύγχρονο πολιτικό λόγο αντί των άναρθρων κραυγών και αφορισμών. Αφορισμοί που σε κάθε περίπτωση εκφράζουν έλλειμμα δημοκρατικής ανοχής έλλειμμα πολιτικής παιδείας και αγωγής έλλειμμα πολιτικού πολιτισμού και περίσσευμα πανικού σε συνθήκες παντελούς απουσίας ενός δομημένου αναλυτικού πολιτικού πλαισίου επιχειρημάτων…