Του Απόστολου Τσοράκη
Παρακολουθούμε εδώ και πάρα πολλούς μήνες μια βεντέτα του Θ. Πάγκαλου και με τα δύο κόμματα της αριστεράς με ποιοτικές όμως διαφορές στις διαφωνίες και τις "συγκρούσεις" με αυτά.
Η σύγκρουση με το ΚΚΕ βασίζεται σε μια σημειολογία που αναβιώνει την αναχρονιστική δομή του κουμουνιστικού κόμματος και ενεργοποιεί άμυνες στην κεντροδεξιά και την άκρα δεξιά, που πηγάζουν από τον βαθύ διχασμό του εμφυλίου και των αποτελεσμάτων του. Η σύγκρουση με το ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη βασίζεται σε συμβολισμούς που ουσιαστικά ενδυναμώνουν την ηγεσία του και τα επιχειρήματα της, αφού διοχετεύουν την αντίδραση της κοινωνίας απέναντι στο μνημόνιο και την κρίση στοχοποιώντας τον Α. Τσίπρα ως ισότιμο πολιτικό αντίπαλο της κυβέρνησης που προσωποποιείται στην παρουσία του αντιπροέδρου της.
Ο Θ. Πάγκαλος κατά κοινή ομολογία είναι ένας πολιτικός με βαθιά πολιτική σκέψη και μακρά πορεία στην πρώτη γραμμή παραγωγής της. Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτά που κάνει, και παρότι ο συμβολισμός του σωματότυπου του παραπέμπει σε βουλιμικότητα, αντίθετα με τον Β. Βενιζέλο, ο Θ. Πάγκαλος διαχειρίζεται την βουλιμικότητα αυτή ελέγχοντας την και...
 ρυθμίζοντας την στους στόχους του.
Γιατί λοιπόν ο Θ. Πάγκαλος κάνει ήρωα τον Α. Τσίπρα;
Μια εύκολη διαπίστωση είναι ότι το κάνει με συνέπεια στην πολιτική πρακτική του ΠΑΣΟΚ να λειτουργεί με αναχώματα απέναντι στην κοινωνία. Συνήθως όμως αυτό γινόταν στο παρελθόν μέσα στο κίνημα από εντεταλμένους πολιτικούς που παράλληλα ψιλολαϊκιζαν τσιμπώντας δημοφιλία, που πάντα φαίνεται χρήσιμη στις εκλογικές αναμετρήσεις. Τώρα όμως το κάνει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, σε μια από τις δυσκολότερες πολιτικές στιγμές για την κυβέρνηση, και για τον ίδιο. Τα wikileaks μάλιστα και οι αποκαλύψεις των συζητήσεων που ο Θ. Πάγκαλος είχε για πολλά χρόνια σχετικά με τις ικανότητες του πρωθυπουργού επιταχύνουν τα πολιτικά κίνητρα του Θ. Πάγκαλου και ενισχύουν την αγριότητα του πολιτικού του ενστίκτου επιβίωσης.
Παρότι όμως όλα δείχνουν ότι ο Θ. Πάγκαλος κινείται με στόχο την ηρωική του έξοδο και την υστεροφημία του, οι εξελίξεις μέσα στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ, και μια πρόχειρη ανάγνωση τους μπορεί να οδηγήσουν σε άλλα συμπεράσματα. Το κίνημα βρίσκεται στην δυσκολότερη φάση της ιστορίας του, δυσκολότερη ακόμα και από το 'βρόμικο 89' αντιμετωπίζοντας στοιχεία που απειλούν την όποια συνεκτικότητα μεταξύ των μελών του επέτρεψε να μείνει ζωντανή η υπογραφή του μνημονίου και η παραδοχή της πολιτικής παραπλάνησης των πολιτών, μετά τις αποκαλύψεις Στρος Καν και τις συνεχείς επικαιροποιήσεις νέων ανανεωμένων σε σφοδρότητα μνημονίων.
Η κυβέρνηση των συνδικαλιστών, που κρατικοδίαιτοι λειτουργούσαν ως ανάχωμα στην εφαρμογή πολιτικών σφοδρής κατασπατάλησης του δημόσιου πλούτου και ταυτόχρονα ως ανάρτηση των κραδασμών στην όποια λαϊκή αντίδραση μπορούσε να επηρεάσει το πάρτι αυτό, είναι κατά πλειοψηφία δημόσιοι υπάλληλοι που εκτελούσαν για πολλά χρόνια τα συμβόλαια 'θανάτου' της ελεύθερης αγοράς στο όνομα ενός κοινωνικού κράτους που πρακτικά δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια θυγατρική του κινήματος.
Η κρίση, το μνημόνιο και οι υπογραφές που έχουν θέσει τη χώρα στα γρανάζια του, ουσιαστικά απελευθερώνουν δυνάμεις που το παραπάνω σύστημα του 'δομικού σοσιαλισμού' είχε εγκαθιδρύσει στην χώρα για πολλές δεκαετίες. Οι δυνάμεις αυτές μπορεί να μην είναι ακόμα ορατές, είναι όμως υπαρκτές και ο Θ. Πάγκαλος έχει το πολιτικό αισθητήριο και να τις κατανοήσει και να τοποθετηθεί πολιτικά πριν την εκδήλωση όποιας εκτόνωσης τους.
Οι βεντέτες του Θ. Πάγκαλου αφορούν το πολιτικό προσωπικό, και την ροή πολιτικής ισχύος στο άμεσο και απρόβλεπτο μέλλον.
Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης διοχετεύει με την πολιτική του αυτή, ισχύ του κινήματος στην αριστερά, 'αντιπολιτευόμενος' την εσωτερική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ. Προσφέρει δηλαδή όλα εκείνα τα εκρηκτικά επιχειρήματα που διαλύουν την συνεκτικότητα του ΠΑΣΟΚ. Ο Θ. Πάγκαλος με την πολιτική του σήμερα επιστρέφει στην αριστερά το δάνειο που ο Α. Παπανδρέου εξασφάλισε με την επικράτηση του το 1981. Τότε που υπό ένα κοινό brand name το 'ΠΑΣΟΚ', ένα αμερικάνικο μότο 'Εδώ και τώρα αλλαγή' και με αριστερό περίβλημα δημιούργησε το πολιτικό ανάχωμα ενός νέου διχασμού υπό την ιδιότητα της 'Μεταπολίτευσης'. Τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου με την επικράτηση του καθυστέρησε για 30 ακριβώς χρόνια τον κατακερματισμό της ελληνικής πολιτικής σκηνής που θα οδηγούσε στην αναζήτηση συναίνεσαν δημοκρατικής νομιμοποίησης των κυβερνήσεων, που έπρεπε να υλοποιήσουν την Ευρωπαϊκή σύγκλιση μετά την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε.
Το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας από το τέλος του 2ου Παγκοσμίου πολέμου ήταν σταθερά ο διχασμός για τον οποίο ευθύνη είχαν αυτοί που κυβέρνησαν τα τελευταία 60 χρόνια. Η πολιτική του Θ. Πάγκαλου και η βέβαιη κλιμάκωση της, ρίχνει λάδι σε μια φωτιά που έχει ανάψει στην κοινωνική συνοχή η ατιμωρησία των πολιτικών και το μεγάλο φαγοπότι ενός θιάσου που ακόμα βρίσκεται στην σκηνή του ελληνικού πολιτικού θεάτρου. Οι δυναμικές που απελευθερώνονται προοιωνίζουν ένα ζοφερό και πολιτικά ρευστό μέλλον. Τι ξέρει για αυτό όμως Θ. Πάγκαλος και λειτουργεί ως σκανδάλη; Μήπως θα πρέπει να περιμένουμε τα επόμενα επεισόδια των wikileaks για να μάθουμε;

Aπό τις ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ
ΚΑΤΟΙΚΩΝ , ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
- ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΚΑΙ ΕΝΤΥΠΗ ΦΩΝΗ. ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ" . ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΣΤΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ. ΕΧΕΙ ΠΛΗΡΕΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ ΜΕ ΤΟ ΠΩΣ ΠΕΡΝΑΜΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΡΕΠΠΑ ΣΤΟΝ ΚΟΚ.
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΣΤΑ http://www.oxidiodia.gr/
και http://www.denplirono.info/
ΟΛΟΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΡΙΤΗ 1 ΜΑΡΤΗ , 7 μμ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ...
 ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ:
http://denplirono.files.wordpress.com/2011/02/denplirono-press.pdf

Από το http://sardelas.blogspot.com/

Σύμφωνα με καλά ενημερωμένη πηγή, η οποία έχει δικαιωθεί απόλυτα μέσα από παλαιότερα δημοσιεύματα για τα Πασοκικά ηπειρώτικα δρώμενα, ο ανεξάρτητος βουλευτής Βαγγέλης Παπαχρήστος προβληματίζεται έντονα για να ενισχύσει ξανά την κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος.
Οι πληροφορίες αναφέρουν για συναντήσεις του Βαγγέλη με το στενό επιτελείο Παπανδρέου και αφήνουν να.... εννοηθεί πως έχει πραγματοποιηθεί τηλεφωνική επικοινωνία Βουλευτή και Πρωθυπουργού με πρωτοβουλία του δεύτερου.
Χαρακτηριστικά αναφέρουν:  «…. Μέσα στο Μάρτη το θέμα θα ξεκαθαρίσει οριστικά, η έκβαση της υπόθεσης ίσως προκαλέσει τεράστιο ξάφνιασμα…»

Γράφει ο Παναγιώτης Ευαγγελόπουλος

Αγαπητοί φίλοι,
Σας γράφω ένα γρήγορο σημείωμα διότι οι καραμανλικοί φίλοι μου δεν με αφήνουν σε ησυχία.
Ειδικά, μετά το σχόλιο μου εναντίον του κοινωνικού φιλελευθερισμού που είναι το απόλυτο περιθώριο της σύγχρονης πολιτικής και οικονομικής θεωρίας.
Στη πράξη βέβαια είναι το γνωστό μοντέλο.
Πολιτικό θέατρο κοινωνικής αλληλεγγύης και κοινωνικής δικαιοσύνης, με διόγκωση του κράτους, διανομή παχυλών προνομίων στους δυνατούς, πρόσληψη σε χαμηλόβαθμες θέσεις του δημοσίου των αδύνατων ημετέρων, εύκολη επανεκλογή και τελικά χρεοκοπία του κράτους εις βάρος όλων μας.
Αποκαλείται συχνά και το σύστημα της Ελληνικής νομενκλατούρας.
Αυτά που σας γράφω είναι μία...
παραλλαγή σχολίου που έγραψα στο κείμενο που έλαβα από τον καθηγητή Γεώργιο Μπήτρο για το νέο του συνταρακτικό βιβλίο που ετοιμάζει από κοινού με τον Τάσο Καραγιάννη καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιά.
Ξεκινώ από τον Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη που έχει γράψει πάρα πολλά για την περίοδο της οικονομίας μας μετά τον πόλεμο και ήταν ένας από τους βασικούς και μάλιστα φιλελεύθερους πρωταγωνιστές.
Αντίθετος και με τον Ζολώτα και με τον Αγγελόπουλο και με τον Καραμανλή, ο οποίος μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Παπάγου, του άρπαξε την πρωθυπουργία με την εύνοια του Βασιλιά.
Η ατυχέστατη στιγμή της χώρας μας…
Αν κυβερνούσε ο Μαρκεζίνης, η οικονομία μας θα αποκτούσε φιλελεύθερες βάσεις, δεν θα είχαμε ποτέ οδηγηθεί στη δικτατορία και οι Παπανδρέου, Γεώργιος και Ανδρέας, θα ήταν αμφίβολο αν μας απασχολούσαν ποτέ!
Ο Μαρκεζίνης δεν θα άφηνε ποτέ έναν Παπαληγούρα να πάρει την οικονομία μας στα χέρια του και να την καταστρέψει.
Πρέπει επίσης να εξηγηθεί ότι η μεταπολεμική μεγέθυνση της οικονομίας μας δεν οφείλεται στην κρατικίστικη οικονομική πολιτική του Καραμανλή και ούτε φυσικά στη δικτατορία που χάριζε δάνεια.
Κάτι είχε γράψει ο καθηγητής Τρύφων Κολλίντζας όταν ήταν σύμβουλος του Καραμανλή πριν το 2004, που εξυμνούσε την μεταπολεμική οικονομική μεγέθυνση ακόμη και στην εποχή της δικτατορίας, και «απολύθηκε» αμέσως από σύμβουλος του Καραμανλή λόγω της κίτρινης κριτικής που του ασκήθηκε.
Για μένα, η κριτική που του ασκήθηκε ήταν άδικη ότι εξυμνούσε την δικτατορία αλλά νομίζω ότι και ο Τρύφων στο άρθρο του έκανε λάθος διότι δεν εξηγούσε σωστά την μεταπολεμική μας οικονομική μεγέθυνση.
Η μεταπολεμική μας οικονομική μεγέθυνση οφείλεται κυρίως στο αναμφισβήτητο γεγονός ότι μετά από οποιαδήποτε καταστροφή πάντα ακολουθεί μεγέθυνση λόγω της αναγκαίας ανοικοδόμησης.
Οι ορθολογικές και φιλελεύθερες κοινωνίες αποστρέφονται τα ερείπια και αγαπούν την δημιουργία.
Κατόπιν τούτου, σε συνδυασμό με τα μέτρα Μαρκεζίνη, υποτίμηση κατ’ αρχήν και μετά αυστηρή νομισματική και δημοσιονομική πολιτική, αυτά παντρεύτηκαν με το φθηνό μας εργατικό κόστος και την Ελληνική επιχειρηματικότητα και εξωστρέφεια και δημιούργησαν το θαύμα της Ελληνικής βιομηχανίας, κλωστοϋφαντουργία, χαλυβουργία, ναυπηγεία, διυλιστήρια, εφοπλισμός και άλλα, συν την δυναμική τότε αγροτική παραγωγή και τον νεοαναδυόμενο τουρισμό.
Αυτή τη προίκα, η ΕΡΕ του Καραμανλή, προσπάθησε να την συντηρήσει και να την επιδοτήσει ενώ η βραχύβια Ένωση Κέντρου δεν έκανε απολύτως τίποτα.
Το πιο πιθανόν είναι ότι δεν πρόλαβε να κάνει…
Σ΄ αυτή τη δύσκολη στιγμή και καμπή της παγκόσμιας οικονομίας που άλλαζε ο καταμερισμός και οι διεθνείς οικονομίες άρχισαν να ξεφουσκώνουν από την μεταπολεμική ανοικοδόμηση, ήρθε στην Ελλάδα η δικτατορία, εξίσου κρατικιστική και με αχαλίνωτη ευνοιοκρατία να χαρίζει δάνεια και να κάνει δρόμους, γεφύρια, στάδια και άλλα πολλά, τα οποία μόνο μερικά από αυτά και ίσως εν τέλει ελάχιστα να ήσαν χρήσιμα για την άνοδο της παραγωγικότητας. Το καράβι της Ελληνικής οικονομίας έπλεε ακυβέρνητο, τρώγοντας με μικρό όμως ρυθμό την προίκα του και το μόνο που το έσωνε είναι ότι η δικτατορία με την αυστηρότητα της διατηρούσε μικρό το μέγεθος του δημόσιου τομέα και δεν άφηνε περιθώριο για καταχρηστικές συνδικαλιστικές εξάρσεις. Όμως μετά το 1970 ουσιαστικά η μεγέθυνση είχε αδυνατίσει.
Αυτό συνέβη διότι οι επενδύσεις στην Ελληνική οικονομία έπρεπε να δουν άλλο ορίζοντα αφού πλέον τα φθηνά Ιαπωνικά προϊόντα είχαν φανεί και προμήνυαν ότι η βιομηχανία της Ελλάδας δεν θα άντεχε αν δεν αφήναμε τους Έλληνες επιχειρηματίες ελεύθερους να κάνουν το επόμενο επενδυτικό τους βήμα.
Οι επιδοτήσεις στη βιομηχανία που ξεκίνησαν με την ΕΡΕ και συνεχίστηκαν μέχρι το κραχ των προβληματικών στη μεταπολίτευση, κατέστησαν τους Έλληνες επιχειρηματίες μύωπες επενδυτικά και αχόρταγους ραντιέρηδες εισοδηματικά.
Οι Έλληνες επιχειρηματίες εισέπραξαν τις κρατικές καραμανλικές επιδοτήσεις και αποστράφηκαν τις επενδυτικές πρωτοβουλίες.
Προτιμούσαν να αυξάνουν τις περιουσίες τους από τις επιδοτήσεις που απλόχερα ελάμβαναν από το κράτος και να ρίχνουν έξω τις επιχειρήσεις τους.
Μόνον ο Στέφανος Μάνος, παρ’ ότι βιομήχανος πριν ασχοληθεί με την πολιτική, αντιστάθηκε σ’ αυτό και ως υπουργός βιομηχανίας της ΝΔ στη δεκαετία του ’70 ήταν μονίμως μειοψηφία στη κυβερνητική επιτροπή, εναντιωμένος σε κάθε επιδότηση χρηματική ή επιτοκιακή.
Από άλλο μετερίζι, το ιδεολογικό, ανάλογη ήταν η συνεισφορά του Ανδρέα Ανδριανόπουλου εναντίον των επιδοτήσεων και της εξάπλωσης του κρατισμού από την συντηρητική παράταξη.
Αν εισακούονταν ποτέ οι αμιγείς φιλελεύθεροι στη χώρα μας, ουδέποτε θα είχαμε φθάσει στο σημερινό χάλι.
Όταν ήρθε η πρώτη πετρελαϊκή κρίση, το 1973, ήμασταν τελείως ανέτοιμοι να την αντιμετωπίσουμε οικονομικά και ηττημένοι πολιτικά και στρατιωτικά.
Όταν σκέφτομαι τη σημερινή χρεοκοπία μόνο με το 1973 μπορώ να τη συγκρίνω.
Πολύ αργότερα οι αναλυτές θα γράφουν για την Ελλάδα, η περίοδος της μεταπολίτευσης και η περίοδος της μεταχρεοκοπίας.
Ας ελπίσουμε η περίοδος της μεταχρεοκοπίας να είναι φιλελεύθερη και να ανατρέψει τις κρατικιστικές δομές της οικονομίας μας που τόσο ευθύνονται για την σημερινή μας κατάντια..
Ίδωμεν!
Πάνος Ευαγγελόπουλος