Ενας ψαράς από το Μεσολόγγι, ένας φανοποιός από τα Χανιά, ένας ελεύθερος επαγγελµατίας από την Αθήνα και δύο ακόµη άτοµα αγνώστων λοιπόν στοιχείων βρίσκονται στο στόχαστρο της ∆ίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήµατος προκειµένου να διαπιστωθεί ποιος από αυτούς αποτελεί τον συντάκτη του email της χρεοκοπίας. Πρόκειται για κείµενο το οποίο στις 9 Μαρτίου κυκλοφόρησε στο ∆ιαδίκτυο και το πρωινό της 10ης Μαρτίου είχε ήδη προκαλέσει πανικό σε καταθέτες. Η επιστολή είχε την υπογραφή Γ.Β. και φερόταν να την έχει υπογράψει πρόσωπο µε επαφές στον τραπεζικό χώρο, αλλά και µε γνωριµίες στον δηµοσιογραφικό και πολιτικό κόσµο.
Πολύ γρήγορα το email, το οποίο ανέφερε την 25η Μαρτίου και µε αφορµή τη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. ως την αρχή του τέλους για την ελληνική οικονοµία και την επιστροφή της χώρας στη δραχµή, έκανε τον γύρο του ∆ιαδικτύου ταχύτατα, ενώ...
αναδηµοσιεύτηκε από δεκάδες blogs και ιστοσελίδες ενηµέρωσης.
«ΕΦΥΓΑΝ» 200 ΕΚΑΤ. Το αποτέλεσµα ήταν, σύµφωνα µε στελέχη του υπουργείου Οικονοµικών, το πρωί της Πέµπτης περισσότερα από 200 εκατοµµύρια ευρώ να φύγουν από ελληνικές τράπεζες και να κατατεθούν σε τράπεζες του εξωτερικού.
Χθες παρουσιάστηκε στην Αστυνοµική ∆ιεύθυνση Χανίων 43χρονος φανοποιός, ο οποίος υποστήριξε πως ήταν αυτός ο οποίος έστειλε το επίµαχο email σε ενηµερωτική ιστοσελίδα η οποία εµφάνισε το περιεχόµενο του κειµένου ως «µεγάλη αποκλειστικότητα».
«Αν ήξερα τον πανικό που θα προκαλούσε το κείµενό µου δεν θα το έστελνα ποτέ», ισχυρίστηκε µέσω του δικηγόρου του ο φανοποιός, ο οποίος σύµφωνα µε τον δικηγόρο του «το τελευταίο διάστηµα έχει µείνει χωρίς δουλειά, είναι έγγαµος µε ένα παιδί και θέλησε να στείλει ένα κείµενο διαµαρτυρίας αγανακτισµένος από την καθηµερινότητα που βίωνε καθηµερινά λόγω οικονοµικής κρίσης». ΨΑΧΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ. Η ∆ίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήµατος ωστόσο συνεχίζει να αναζητεί τον πραγµατικό συντάκτη του κειµένου. Από την έρευνα προέκυψε πως το κείµενο στάλθηκε σχεδόν ταυτόχρονα από Ιντερνετ καφέ στα δυτικά προάστια της Αθήνας, από το Μεσολόγγι, τα Χανιά, το κέντρο της πρωτεύουσας, αλλά και από περιοχή των βορείων προαστίων.
Οπως αποκαλύπτουν στα «ΝΕΑ» ανώτεροι αξιωµατικοί της ΕΛ.ΑΣ., «τα ηλεκτρονικά στοιχεία των αποστολέων του κειµένου έχουν βρεθεί, αλλά αποµένει η ενηµέρωση από τους τηλεπικοινωνιακούς παρόχους προκειµένου να διαπιστωθεί ποιος ήταν ο πρώτος που το έστειλε. Ωστόσο δεν αποκλείουµε να υπήρξε ακόµη και συντονισµένη προσπάθεια για τη δηµιουργία πλασµατικών εντυπώσεων όσον αφορά το µέλλον της ελληνικής οικονοµίας».

Η Ελλάδα βιώνει την περιδίνησή της μεταξύ Καραγκιόζη και Χατζηαβάτη. Το θέατρο σκιών ήταν τελικά η αναπαράσταση της πραγματικής Ελλάδας. Ο μύθος του υπήρξε ο ζων κοινωνικός μύθος και η διήγησή του η αναπαράσταση της ιδεοψυχαναγκαστικής  νεύρωσης των Ελλήνων που παράγεται πολιτικά και αναπαράγει πολιτική στάση και συμπεριφορά, κουλτούρα και οικονομικές σχέσεις. Στην «πέτρα» ήταν χαραγμένα δύο ονόματα: Καραγκιόζης και Χατζηαβάτης. Ο πρώτος είναι ο ατομιστής τάχαμου «αναρχοφιλελεύθερος», που όμως δεν ξέρει τι είναι αναρχισμός και δεν σκοτίστηκε ποτέ να εσωτερικεύσει τον φιλελευθερισμό. Περί δημοκρατίας καλύτερα να μην το συζητάμε! Δεν είναι ακριβώς ανατολίτης, αλλά μάλλον...

 ευρωπαίος που δεν χώνεψε τις μεγάλες ευρωπαϊκές κοινωνικο-πολιτικές εξελίξεις. Έτσι τα έφερε η Ιστορία και η μορφή εθνικο-κοινωνικής εξάρτησης και ενσωμάτωσης στο Δυτικό σύστημα! Και έτσι ο Καραγκιόζης έγινε το σύμβολο και η πολιτική φύση του νεοέλληνα: Πελάτης της κάθε εξουσίας και ταυτόχρονα υβριστής της. Κλέφτης και ιδιοκτήτης, παράλληλα. Κύριος και δουλικό. Ρατσιστής και φιλάνθρωπος. Υποκριτής και φιλότιμος. Απείθαρχος και συγκροτημένος μέσα στην πονηριά του. Η προσωποποίηση της κοινωνικής διαστροφής και του απολιτικού που ζητεί μεταφυσική δικαιοσύνη και δεν εννοεί την πολιτικότητα του δικαίου. Είναι ο πονηρός οσφυοκάμπτης, που ελίσσεται όχι για να ανατρέψει δομές, αλλά αποκλειστικά για να φέρει σχέσεις εξουσίας στα μέτρα του.

Πρόκειται για την επιτομή της αντίφασης και της ιδιοσυγκρασίας που οδηγεί τα πράγματα σε αδιέξοδο, για να γίνει το θαύμα, η παρέμβαση του «από μηχανής θεού», που έρχεται να δικαιώσει την ύπαρξή του. Να, πώς νομιμοποιούνται «μηχανισμοί» και η τρόικα! Ο δεύτερος, ο Χατζηαβάτης είναι ο άνθρωπος του καθεστώτος. Ο πολιτικός, ο δημοσιογράφος, ο μεγαλο-επιχειρηματίας και ο διανοούμενος του ΔΟΛ. Είναι αυτός που έφερε την τρόικα για να σώσει δήθεν το τσαντίρι του Καραγκιόζη, ενώ στην πραγματικότητα προσδοκά την διαιώνιση του «θεάτρου σκιών». Είναι ετούτος που αποκαλεί κοροϊδευτικά Χατζατζάρη ο Καραγκιόζης για να τον καταχερίσει στην συνέχεια, προτού κάνουν αντάμα την λυτρωτική τους έξοδο. Δεν υπάρχει Καραγκιόζης, δίχως Χατζηαβάτη και αν σιχάθηκες τον δεύτερο είναι μάλλον καιρός να εγκαταλείψεις τον ρόλο του πρώτου. Αλλιώς δεν γίνεται. Τα γράφω αυτά καθώς παρατηρώ μέσα στην μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση να θριαμβεύει μυθικά και συμβολικά ασφαλώς το «θέατρο σκιών», αντί να προβληματίζει.

Σημειώνει, ο Γιώργος Βέλτσος, ο άνθρωπος που μοιραζόμαστε διαφορετικές προσεγγίσεις με την ίδια όμως μεθοδολογία: «Αυτό περιμένω να δω, ώστε να διαψεύσω τον πολιτικώς ορθά σκεπτόμενο εαυτό μου, που ακροβατεί στον άξονα ενοχής και ιδεοψυχαναγκαστικής νεύρωσης, ο οποίος επιβάλλει στην μεγάλη πλειοψηφία των ελλήνων, όλα να τα υπομένει χωρίς να θέτει καν το ερώτημα: σε τί χρησιμεύει αυτή η ενοχή και αυτός ο καταναγκασμός. Σε ποια δηλαδή μαζοχιστική πλευρά ανταποκρίνεται, την οποία εκμεταλλεύονται προφανώς οι πραγματικοί ένοχοι.

Εγώ δεν περιμένω να δω τίποτε. Σταμάτησα τα στοιχήματα με το εαυτό μου. Ο Αθανάσιος Διάκος δεν θα αντικατασταθεί έτσι απλά από τον Χατζηαβάτη. Πρώτα θα καταντήσει και αυτός «αδελφή» στη συνείδηση των σύγχρονων Ελλήνων, στην μεγάλη «παρτούζα» της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, όπου πρωταγωνιστούσε ο Κολοκοτρώνης, όπως μαθαίνω τελευταία. Θα ακούσουμε πολλά ακόμα. Ο καθένας θα βγάλει τα εσώψυχά του! Το σαδομαζοχιστικό όργιο ξεκίνησε από τότε. Σήμερα το αναπαράγουν ως φάρσα λογής-λογής ντιντίδες και οι ορκισμένοι τους αντίπαλοι, φορείς του εθνικισμού του «θεάτρου σκιών». Ποιος θα περίμενε όμως σήμερα να αναπαράγονται πολιτικά συμπεριφορές κλεφτών και αρματολών, αλλά και αδελφοτήτων που ένοιωθαν πάντα ανάδελφες στην Ελλάδα; Το καθεστώς δια του κ. Παπανδρέου, στο ρόλο του Χατζηαβάτη ασφαλώς, κατέστησε την χώρα μάρτυρα στην δίκη της, η οποία στήθηκε στο άτυπο δικαστήριο των αγορών και της ΕΕ, και ο Καραγκιόζης αντί να εξεγερθεί εναντίον αυτής της τακτικής και να πατήσει στα πόδια του, φωνάζοντας «ουστ απατεώνες, που εξευτελίζετε έναν ολόκληρο λαό», παίζει στο έργο: «ο Καραγκιόζης λαθρόβιος». Θα μου πεις, αν δεν έπαιζε στο έργο που έγραψαν οι Χατζηαβάτηδες και οι πάτρωνές τους, τι Καραγκιόζης θα ήτανε;

Αν θέλετε να κάνουμε μια νέα αρχή, αφήστε τις ενοχές στην πάντα και εγκαταλείψτε τις μαζοχιστικές συνήθειες μαζί με το «θέατρο σκιών». Δείτε βαθύτερα πολιτικά και όχι στενά κομματικά την κρίση. Βλέπετε «καραγκιόζη», όχι για να τον μιμηθείτε ή για να νομιμοποιήσετε την στάση σας μέσω αυτού, αλλά για να ανακαλύψετε την πολιτικότητα των σχέσεων που αναπαριστά και να αντιδράσετε δημιουργικά στην αναπαραγωγή τους. Η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να επιστέψουμε να μεταβληθεί σε καραγκιόζ μπερντέ ή/και να παρουσιάζεται έτσι. Κάποιοι αγωνιστήκαμε κατά το παρελθόν για να μην συμβεί αυτό, αλλά τότε χαρακτηριστήκαμε ντεμοντέ, ξεμυαλισμένοι, φαντασμένοι, ψώνια και άλλα πολλά. Ας είναι! Ήταν γιατί καταλαβαίναμε ότι η ύπαρξη του Καραγκιόζη νομιμοποιεί την εξουσία του Χατζηαβάτη, ο οποίος ποτέ και σε κανέναν δεν άρεσε, αλλά η πλειονότητα στήριζε. Ο Καραγκιόζης υποστήριξε την ταυτότητά του μέσω του Χατζατζάρη…δυστυχώς.

Σήμερα δεν υπάρχει άλλος δρόμος εθνικής επιβίωσης παρά η εγκατάλειψη αυτής της ταυτότητας. Είναι καταστροφική και απολύτως αδιέξοδη. Πλέον είναι ανίκανη να προσφέρει διασκέδαση και στο διεθνές κοινό. Ήρθε η στιγμή μιας νέας εθνικής παλιγγενεσίας, μακριά από το μικροαστικό πρότυπο του Καραγκιόζη. Η χώρα δεν θα σωθεί από μηχανισμούς. Οι μηχανισμοί είναι τα νήματα που κινούν τις φιγούρες του «θεάτρου σκιών». Μπορεί μόνον να υπάρξει μέσω της επανατοποθέτησής της στο διεθνές σύστημα με όρους ισχύος και εθνικής αξιοπρέπειας. Αυτά δεν γίνονται όμως από Καραγκιόζηδες και Χατζηαβάτηδες. Απαιτείται ένα διαφορετικό πολιτικό σύστημα και ένας λαός που δεν θα παζαρεύει την δημοκρατία, την αξιοκρατία, την ελευθερία και την προσωπική αξιοπρέπεια για οποιοδήποτε οικονομικό αντίτιμο. Λεφτά υπάρχουν μόνο για εκείνους που μπορούν να τα παράγουν κοινωνικά, να τα διανέμουν με κριτήριο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ισότητα μέσα στις καπιταλιστικές συνθήκες και να τα διαχειρίζονται σχετικά ελεύθερα. Περί αυτού πρόκειται σήμερα. Κανείς μηχανισμός δεν εξασφαλίζει για την χώρα τέτοιες συνθήκες. Ίσως ήρθε ο καιρός να το εξηγήσουμε αυτό πολιτικά σε εκείνους που μας παγίδευσαν: Έλληνες και ξένους. Τέλος στην αυτοτιμωρία μας, αν η ΕΕ και οι αγορές δεν συμβιβάζονται με μια ριζική αναδιάρθρωση του χρέους, τότε ο μόνος δρόμος είναι η άρνησή του. Θα είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους μας οδήγησαν στην χρεοκοπία για να παίξουν παιχνίδια διεθνούς πολιτικής. Αυτό θα «ξερίζωνε» και το καραγκιοζλίκι μας και θα αχρήστευε τους Χατζηαβάτηδες.