Από το http://www.banksnews.gr/

Μετά το ιρλανδικό φιάσκο των καλοκαιρινών τεστ αντοχής, όπου οι δύο μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας βρέθηκαν κεφαλαιακά «θωρακισμένες», αλλά λίγους μήνες αργότερα παρέσυραν την Ιρλανδία στην κατάρρευση, οι ευρωπαϊκές αρχές εμφανίζονται αποφασισμένες τον Φεβρουάριο να υποβάλλουν τις τράπεζες σε αυστηρούς ελέγχους ρευστότητας, αγγίζοντας με τον τρόπο αυτό την αχίλλειο πτέρνα του ελληνικού τραπεζικού συστήματος και δημιουργώντας εύλογες ανησυχίες για τον κίνδυνο να περάσουν… κάτω από τον πήχη ορισμένες τράπεζες.
Η ρευστότητα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα παραμένει στα όρια… συναγερμού, καθώς:
- Όπως αποκάλυψε στην Βουλή ο διοικητής της...
 Τράπεζας της Ελλάδος, κ. Γ. Προβόπουλος, τον Νοέμβριο επιταχύνθηκαν σημαντικά οι εκροές καταθέσεων. Περίπου 27,5 δις. ευρώ καταθέσεων είχαν «εξατμισθεί» μέχρι το τέλος Νοεμβρίου από το τραπεζικό σύστημα, ανεβάζοντας το ποσοστό της εκροής από την αρχή του χρόνου στο 12% των καταθέσεων, σύμφωνα τα στοιχεία της ΤτΕ.
- Οι τραπεζίτες επιχειρούν να κλείσουν με κάθε τρόπο τις «τρύπες» στη ρευστότητά τους: με τη διατραπεζική αγορά ερμητικά κλειστή, στρέφονται αναγκαστικά και πάλι στην ΕΚΤ, η οποία όμως από τις αρχές του 2011 θα θέσει σε ισχύ τους ακόμη αυστηρότερους κανονισμούς για την αποδοχή καλυμμάτων δανεισμού, που συνεπάγονται «κουρέματα» ονομαστικής αξίας μέχρι και 50%.
- Η έλλειψη ποιοτικών στοιχείων ενεργητικού για άντληση δανεισμού από την ΕΚΤ είναι εμφανής στο τραπεζικό σύστημα. Με τίτλους και δάνεια αξίας σχεδόν 138 δις. ευρώ να έχουν δεσμευθεί στην Τράπεζα της Ελλάδος για παροχή ρευστότητας, οι τράπεζες είχαν καταφέρει να αντλήσουν στο τέλος Οκτωβρίου μόνο 92,4 δις. ευρώ, δηλαδή το ποσοστό του «κουρέματος» είχε ήδη φθάσει το 33%.
- Για να καλύψουν τα εμφανή κενά στα αποδεκτά καλύμματα δανεισμού, οι τράπεζες προχωρούν σε εκδόσεις καλυμμένων ομολόγων, που έστω και με «τσεκούρωμα» από την ΕΚΤ μπορούν να προσφέρουν «ανάσες» ρευστότητας, ενώ παράλληλα έχουν «στην άκρη» τα 25 δις. ευρώ των κρατικών εγγυήσεων για έκδοση δικών τους ομολόγων, εκ των οποίων έχουν κατανεμηθεί ήδη τα 20 δις. ευρώ. Τραπεζικά στελέχη δεν κρύβουν, ότι θα προσπαθήσουν να αποφύγουν στο μέτρο του δυνατού τη χρήση των εγγυήσεων, καθώς ήδη έχουν φθάσει με τα προηγούμενα «πακέτα» σε πολύ υψηλά ποσοστά των συνολικών υποχρεώσεων και υπάρχει κίνδυνος να εφαρμοσθεί κάποτε η υπουργική απόφαση, που ορίζει ότι στις τράπεζες με εγγυήσεις σε ποσοστό άνω του 5% των υποχρεώσεων θα είναι υποχρεωτική η υποβολή σχεδίου βιωσιμότητας στις Βρυξέλλες.
Πάντως, η ρευστότητα των τραπεζών δέχεται συνεχή πίεση: οι αυξανόμενες καθυστερήσεις και επισφάλειες περιορίζουν τα δάνεια που μπορούν να αναχρηματοδοτηθούν από την ΤτΕ, μέσα από εκδόσεις καλυμμένων ομολόγων, ή με δέσμευσή τους απευθείας στην ΤτΕ, με βάση μια πράξη διοικητή που ισχύει από το 2004 και σήμερα προκαλεί αρκετή δυσφορία στην Φραγκφούρτη, καθώς επιτρέπει να συγκεντρώνονται αμφίβολης ποιότητας καλύμματα δανεισμού. Αν παρ’ ελπίδα οι οίκοι αξιολόγησης πραγματοποιήσουν τις απειλές τους για νέα υποβάθμιση των ελληνικών ομολόγων, που θα προκαλέσει και νέο γύρο υποβαθμίσεων των τραπεζών, η κατάσταση θα γίνει ασφυκτική. «Άγνωστος Χ» παραμένει σταθερά η συμπεριφορά των καταθετών, που όλοι ελπίζουν να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους το επόμενο διάστημα.
Οι δοκιμασίες αντοχής, στις οποίες θα υποβάλουν οι ευρωπαϊκές αρχές και τις ελληνικές τράπεζες τον Φεβρουάριο προκαλούν ήδη αρκετούς «πονοκεφάλους», καθώς ο Όλι Ρεν επιβεβαίωσε ότι αυτή την φορά δεν θα ελεγχθούν μόνο οι δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας σε ακραία οικονομικά σενάρια, αλλά και οι δείκτες ρευστότητας. Ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων δεν ξεκαθάρισε πώς ακριβώς θα τεθούν σε δοκιμασία οι δείκτες ρευστότητας, καθώς στο παρασκήνιο βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη ένα πανευρωπαϊκό… παζάρι μεταξύ εποπτικών αρχών και τραπεζιτών, οι οποίοι επιχειρούν να «λασκάρουν», όσο είναι δυνατό, τα κριτήρια αξιολόγησης.
Ο επίτροπος Ρεν, ενόψει του κινδύνου νέας γελοιοποίησης των ευρωπαϊκών ελέγχων, προανήγγειλε ότι όχι μόνο θα ελεγχθεί και η ρευστότητα, αλλά θα υπάρξουν και αναλυτικές ανακοινώσεις των αποτελεσμάτων, με στόχο τη μεγιστοποίηση της διαφάνειας. Ο Ρεν διαβεβαίωσε, ότι αυτή την φορά οι έλεγχοι θα είναι πιο αυστηροί. Όπως εκτιμούν αναλυτές, η νεοσύστατη πανευρωπαϊκή εποπτική αρχή για τις τράπεζες, που θα δώσει τις δικές της εξετάσεις στις αγορές, δεν έχει το παραμικρό περιθώριο αστοχίας και «εξωραϊσμού» των αποτελεσμάτων, καθώς θα κλονισθεί η αξιοπιστία της, με απρόβλεπτες παρενέργειες στη συμπεριφορά των αγορών έναντι του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος.
Αυτό ακριβώς προκαλεί αρκετές ανησυχίες στους τραπεζικούς κύκλους της Αθήνας, που βλέπουν ότι αυτή την φορά οι ευρωπαϊκές αρχές δεν πρόκειται να κάνουν μια άσκηση για να μοιράσουν καλούς βαθμούς, όπως συνέβη το καλοκαίρι, σε μια κακότεχνη προσπάθεια να πεισθούν οι αγορές, ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Αν οι Ευρωπαίοι ελεγκτές εμφανισθούν αποφασισμένοι να «ρίξουν κάτω από τη βάση» τράπεζες, για να αποδείξουν την αξιοπιστία τους, τραπεζικά στελέχη φοβούνται ότι οι πρώτες που θα βρεθούν στο στόχαστρο θα είναι οι ελληνικές…

Από το http://www.marketingweek.gr/

Σε οποιαδήποτε φυσιολογική χώρα το σχετικό αίτημα θα θεωρείτο απολύτως παράλογο, εδώ όμως το συζητάμε σοβαρά. Συνεπώς θα πρέπει...
εξίσου σοβαρά να εξηγήσουμε, για άλλη μια φορά, γιατί η επέκταση του αγγελιοσήμου είναι αντιαναπτυξιακή, ρουσφετολογική και κοινωνικά απολύτως άδικη.
Το αγγελιόσημο υποτίθεται ότι υποκαθιστά ασφαλιστικές εισφορές οι οποίες καταβάλλονται για λογαριασμό των δημοσιογράφων που εργάζονται στα σχετικά Μ.Μ.Ε. Και από εδώ αρχίζουν τα παράδοξα. Το αγγελιόσημο επιβάλλεται κάθε φορά σε ολόκληρο τον τζίρο του Μέσου Ενημέρωσης, ανεξαρτήτως του αριθμού δημοσιογράφων που εργάζονται σ’ αυτό. Με δεδομένο το μεγάλο ύψος του, αν διαιρεθεί δια του αριθμού των εργαζομένων στο μέσο δημοσιογράφων, ξεπερνά πάντα κατά πολύ το συνολικό ύψος των μισθών τους. Εφόσον οι ασφαλιστικές εισφορές, ακόμα και στην πιο ακραία εκδοχή τους (π.χ. στο Ι.Κ.Α., που έχει ύψος εισφορών από τα μεγαλύτερα στον κόσμο), δεν ξεπερνούν ποτέ το ήμισυ του μισθού, είναι σαφές ότι το αγγελιόσημο δεν αποτελεί κατά το μεγαλύτερο μέρος του εισφορά, αλλά κρυφό φόρο με τον οποίο επιδοτείται μια κοινωνική ομάδα εις βάρος του κοινωνικού συνόλου.
Η κοινωνική αυτή ομάδα μπορεί να έχει πολιτική ισχύ, δεν μπορεί εντούτοις κανείς να την κατατάξει στους κοινωνικά αδυνάτους. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: σε μια κοινωνία η οποία αφήνει τους ανέργους χωρίς ασφαλιστική περίθαλψη, γιατί θα έπρεπε να επιδοτούνται πλουσιοπάροχα οι δημοσιογράφοι;
Ενώ λοιπόν η κυβέρνηση θα έπρεπε κανονικά να έχει καταργήσει το αγγελιόσημο ήδη από όταν ψήφισε το ασφαλιστικό νομοσχέδιο και να έχει εντάξει τους δημοσιογράφους σε ένα από τα μεγάλα ασφαλιστικά ταμεία (για τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα που δημιουργούνται από εδώ και πέρα, όχι για αυτά που έχουν κατοχυρώσει μέχρι σήμερα), σκέπτεται να το επεκτείνει στον τομέα που κατ’ εξοχήν θα πρέπει να αφεθεί χωρίς επιβαρύνσεις, που είναι ασφαλώς η ψηφιακή οικονομία. Γιατί σε μια εποχή που οι απολυόμενοι από τα παραδοσιακά Μ.Μ.Ε. δημοσιογράφοι, έχουν ως μοναδική πιθανή ελπίδα και διέξοδο την ανάπτυξη των ψηφιακών εκδόσεων, μια επιβάρυνση του νέου αυτού κλάδου θα ήταν προφανώς αποτρεπτική για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας που τόσο έχει ανάγκη ο χώρος των Μ.Μ.Ε.
Επίσης και από πρακτικής πλευράς, η υπόθεση είναι προβληματική καθώς ειδικά στα διαδικτυακά Μέσα υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ιστοσελίδων που έχουν δημοσιογραφικό περιεχόμενο χωρίς να απασχολούν δημοσιογράφους. Αν επιχειρηθεί η εφαρμογή του αγγελιοσήμου είναι βέβαιο ότι τα Μέσα αυτά θα προσφύγουν για τη νομική ακύρωση του μέτρου, ενώ αν περιοριστεί μόνο σε εκείνα που έχουν δημοσιογράφους, θα υπάρξει και αθέμιτος ανταγωνισμός, αλλά και κίνητρο μη πρόσληψης δημοσιογράφων στις νέες επιχειρηματικές προσπάθειες στο Διαδίκτυο (π.χ. ενθάρρυνση της δημοσιογραφίας των αναγνωστών κ.λπ.). Τέλος επειδή ο παραλογισμός είναι ημεδαπής προέλευσης και δεν εξάγεται τόσο εύκολα, θα υπάρξει μια τάση μετακόμισης των σχετικών ιστοσελίδων εκτός Ελλάδος, όπου δεν υπάρχουν τέτοιες επιβαρύνσεις. Κάτι που γίνεται σχετικά εύκολα και θα έχει και πρόσθετα φορολογικά πλεονεκτήματα για όσους επιλέξουν αυτή τη λύση.
Ελπίζουμε λοιπόν η κυβέρνηση να σταματήσει να σκέπτεται παράλογες διεξόδους στα αδιέξοδα των ευγενών αυτών ταμείων και να προτρέψει τις δημοσιογραφικές ενώσεις αν θέλουν να διατηρηθούν οι μεγάλες συντάξεις των μελών τους, να ζητήσουν να αυξηθούν οι ασφαλιστικές τους εισφορές.